16/03/2014

Mijn baan digitaal besturen en mijn bovenbuurman.

Voor een uitgebreide (PDF) handleiding met tekeningen ga naar de beginpagina van de webshop. Klik hier op het RODE woord "hier" middenonder. Je komt dan op de WillieS site. Klik hier in de linkerkolom op INFO en DOWNLOADS en klik in deze pagina op een van de hulp files (voor dit verhaal "mijn buur en zijn baantje")

 

mijn bovenbuurman

“Buurman, ik ga proberen je uit te leggen hoe je je baan moet inrichten om die digitaal en automatisch te besturen”. Ja, daar had ik wat beloofd. Zo is het gekomen:

 

……..Bovenbuur is een klein manneke dat ergens boven mij in ons appartement woont. Hij is wat ouder dan ik, een jaar of achteenzestig schat ik, niet zo snel, niet zo slim, toch een goei manneke, een volhoudertje, maar wel verrekkes eigenwijs. Van horen zeggen is hij bij mij terecht gekomen met vragen over zijn treintje dat ie probeert te bouwen en nog wel digitaal ook. Hij moest dat van zijn vrouw gaan doen omdat hij anders zichzelf maar zit te vervelen en zijn vrouw erbij. Om van zijn gezeur af te zijn heeft zij voor hem een startdoos gekocht van een modeltrein en dat probeert hij nu in elkaar te krijgen. Maar hij is nogal eigenwijs en denkt het vaak beter te weten dan de gebruiksaanwijzing al hoewel hij nog nooit met een trein gespeeld heeft: hij voelde zich altijd te oud daarvoor. Toch heef ie soms wat problemen waar hij niet uit kan komen en met een smoesje komt ie dan bij mij aan………

 

Het regent. Ik zit mijmerend naar buiten te staren, terwijl ik een locomotiefje af zit te werken waaraan ik al jaren aan het bouwen ben en valt het me ineens op, dat de regendruppels prachtig uit elkaar spatten op de vensterbank. Mijn gedachten dwalen af naar de vakantie in die mooie nostalgische trein in Noorwegen, waar het bruisende water van een waterval waar de trein bijna onderdoor reed opspatten tegen de ruiten. Als die gedachten door me heen gaan begin ik me af te vragen hoe het nou komt dat de treinen op mijn modelbaan zo zonder te botsen maar blijven rijden.. Ik schrik wakker door een hand die op mijn schouder tikt, Het is Annemiek, mijn vrouw: Willem, de buurman staat voor de deur en wil je wat vragen. Zal ik koffie in doen? Koffie? Ja graag. Zwart voor mij. En buurman, hoe wil jij ‘m? In enkele minuten staan er twee heerlijke dampende bakjes echte brabantse koffie voor ons neus. Lekker. Willem, zegt mijn bovenbuurman aarzelend. Willem, je weet dat ik met mijn baantje bezig ben, he. Baantje, zo noemt hij zijn modelbaan, kom ik achter. En hij neemt een slokje van de gloeiend hete koffie, waarbij hij z’n lip blijkbaar flink verbrandt want ik hoor een gesmoorde verwensing. Ik wil de treinen automatisch laten rijden maar de gebruiksaanwijzing die in de doos zit van mijn treinkompjoeter die klopt volgens mij niet. Hoe weet hij dat nou, hij weet nog maar nauwelijks wat een computer is. Buurman, zo’n ding noem je niet kompjoeter maar centrale bedieningseenheid. Eigenlijk is het wel een computer, om precieser te zijn een besturingscomputer voor de modeltreinbaan. Hij haalt z’n wenkbrouwen en z’n schouders op en gelooft het meteen en we praten nog even over zijn baanplannetje dat voor onze neus ligt. En dan zegt ie net zo snel als hij gekomen was terwijl hij opstaat: ik hoor het nog wel van je he? Ik ga weer terug naar ons Marie, want die voelt d’r eigen nogal vlug alleen. Hij sloft de deur uit en roept in de deuropening naar mijn vrouw: Bedankt voor de koffie!

 

 

Ik zit alweer te peinzen over het automatiseren van zijn baan. Ja, hoe zat dat nou ook weer want ik heb buurman belooft er iets over te vertellen en ik heb al even geen baan meer geautoimatiseerd. Ik begin te bladeren in allerlei boeken en tijdschriften, zet de computer aan en struin internet af, vraag aan een collega even nog iets na omdat die ook iets doet met treintjes en bel met een fabrikant van de besturingseenheid om nog even iets duidelijk te krijgen. Ik klad diverse papieren vol, bekijk tabellen en lijsten, maak overzichten en uiteindelijk ’s avonds laat komt de latente kennis die ergens diep in mijn hersens nog aanwezig zou moeten zijn weer een beetje boven drijven. Ja, o ja, dat zit zo, ja, en dat gaat zo. Als alles weer glashelder is is het te laat om de buurman nog te roepen. Die ligt waarschijnlijk al lang op een oor met een flinke klodder nivea creme op zijn lip. Ieder geval kan ik rustig gaan slapen en mijn meisje vindt dat ook een goed idee. Ik denk dat ik hem het een en ander kan vertellen. Niet te

Deze website gebruikt cookies om het bezoek te meten, we slaan geen persoonlijke gegevens op.